Selecteer een pagina
Doe jij aangifte van emigratie?

Doe jij aangifte van emigratie?

Dat klinkt alsof je naar de politie zou gaan om aangifte te doen van een emigratie. Zoiets als: “Mijn buren gaan emigreren; ik wil daarvan graag aangifte doen.”

Nee, dat is niet wat ik bedoel. Aangifte doen van emigratie kan ook bij de belastingdienst. Sterker nog, bijna altijd moet dat ook. 

Aangifte doen van emigratie doe je door middel van een M-biljet. Die kun je wel downloaden, maar niet online invullen.

Ken je die slogan van de belastingdienst nog? “Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker?” Nou die is voorbij gegaan aan dit M-biljet voor emigratie gevallen. Maar liefst meer dan 80 vragen en bijna 100 pagina’s toelichting. Nou als je daar doorheen geworsteld bent, dan weeg je een paar kilo lichter en ben je een paar jaar ouder.

Het is ook zo makkelijk een foutje te maken in dit biljet. Juist omdat het niet online is, maar allemaal nog ouderwets handwerk. En als je hierin fouten maakt, kun je zo maar geconfronteerd worden met dubbele belasting!

Zo kwam ik laatst een gevalletje tegen van emigratie en die had netjes het inkomen uit Nederland opgegegeven. Tot zover goed. Maar om te voorkomen dat je in je nieuwe land én in Nederland belasting betaalt, moet je aangeven welk inkomen niet in Nederland belast is of mag worden. In dit geval ging het om pensioen. Meestal mag het nieuwe woonland heffen (of heft) over je pensioen (Let op! Niet alle pensioensoorten!). In dat geval was dat niet opgenomen in dat uitgebreide M-formulier (vraag 66). Wat gebeurde er? Nederland legde een aanslag op over al het inkomen uit Nederland, terwijl dat niet had gemoeten (gemogen). Van een deel verleent NL dan een “vrijstelling”. D

Dit is slechts maar een voorbeeldje van hoe het fout kan gaan. Stel je hebt een bedrijf (eenmanszaak of een of meerdere BV’s), dan wordt het alleen maar complexer. Ga alsjeblieft niet zelf hobbyen met dit aangifteformulier M, maar schakel een deskundige in die je hierbij helpt of overneemt.

Let overigens ook op wanneer je emigreert. Daar zijn voordelen uit te halen die vaak te maken hebben met de beide landen.

💡 Tip/advies: schakel bij emigratie altijd een adviseur in om het M-biljet in te laten vullen.

Samenwerken: waarom en hoe?

Samenwerken: waarom en hoe?

Dit is het effect van samenwerken!

Ik werk samen; jij ook?

Inleiding

Als je ondernemer bent kom je ongetwijfeld voor de vraag te staan om te gaan samenwerken. Soms komt die vraag bij jezelf op, soms wordt je benaderd om te gaan samenwerken. De vraag is wat doe je en hoe doe je dat en hoe bereid je je voor op de samenwerking? Voorbereiden? Hoezo, gewoon beginnen toch? Dat zou ik dus niet doen. In mijn mediationpraktijk kan ik je vele voorbeelden vertellen hoe het niet moet en trouwens ook hoe het wel kan. Ik neem je gewoon even mee waar je aan kan denken voor een succesvollere samenwerking en om de kans op conflicten of missers te minimaliseren.

Wat is eigenlijk samenwerken?

Samenwerken komt zo vaak voor dat vrijwel niemand er nog over nadenkt. Bijvoorbeeld een timmerman en een metselaar nemen samen klussen aan. De een is goed in houtbewerkingen en de ander is goed met muren en wandjes. Ze helpen elkaar voor de broodnodige extra handjes bij stellen, balken vasthouden en zo. Ja dat is dus samenwerken.

Een medewerker en een teamleider werken samen aan een opdracht van een klant. De een schrijft en de ander werkt de ideeën uit. 

En zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Ik omschrijf samenwerking als volgt: “met twee of meer personen gezamenlijk, met wederzijds vertrouwen en in een zekere mate van onderlinge afhankelijkheid werken aan de realisatie van een doel”. Je zou je kunnen afvragen: “Nou en, dan weet ik dat. En nu?” Als je over wat ik omschreven heb eens dieper nadenkt, dan zit daar een aantal aspecten in. Zoals:

  • Gezamenlijk: je levert allebei inspanningen
  • Met wederzijds vertrouwen: je kunt van elkaar op aan, je kent elkaar en weet wat je aan elkaar hebt.
  • Zekere mate van onderlinge afhankelijkheid: je kunt tot op zekere hoogte niet zonder elkaar; je hebt elkaar dus nodig
  • Een doel: je werkt aan concreet iets. Dat kan zijn een project, en omzetdoel, een advies of wat dan ook.
  • Realisatie: jullie willen dat er daadwerkelijk iets tot stand komt; je wilt resultaat boeken

Als aan één of meer van die voorwaarden niet wordt voldaan, dan is naar mijn mening geen sprake van samenwerking. Dan kan er bijvoorbeeld sprake zijn van een hiërarchische relatie, een leer-werkrelatie , of welke type relatie dan ook, maar niet gericht op samenwerking. Het kan zijn dat je dat overigens niet meteen doorhebt. Maar als je gaandeweg er achter komt dat niet aan alle voorwaarden voldaan wordt, ga dan onmiddellijk in de evaluatiemodus zitten en kijk of je niet moet stoppen met de samenwerking.

Waarom samenwerken?

Tja dat is natuurlijk de basale vraag: “Waarom wil je eigenlijk samenwerken?” Als je die vraag niet kunt beantwoorden, dan is er geen goede basis voor samenwerking. 

Ik noem een aantal redenen voor samenwerking:

  • ik mis kennis, kunde of vaardigheden op een bepaald gebied dat een ander wel heeft.
  • Een ander levert diensten en of producten die ook nodig heb om mijn doelen te realiseren (richting klanten)
  • Ik heb te weinig tijd
  • Ik heb te weinig geld

Als je elke reden sec bekijkt zou je ook steeds kunnen redeneren dat niet perse een samenwerking nodig is. Dat klopt ook! Als je te weinig geld hebt, waarom zou je dan direct moeten samenwerken om meer geld te krijgen? Je kunt natuurlijk wel iemand met geld in je bedrijf halen als investeerder en daarmee gaan samenwerken, maar je kunt ook “gewoon” geld lenen. Vraag je dat steeds af wat je wilt en wat je nodig hebt. 

Voor bijna alle redenen geldt dat je een afgezwakte vorm van “samenwerking” kunt kiezen waarbij het meer neigt naar inkoop van je tekorten dan van samenwerking. Bij samenwerking is een zekere mate van intensiteit aanwezig. Het is normaal gesproken geen kortstondige relatie.

Als je in je valkuil van enthousiasme trapt en je bent door blindheid van de “klik” (wij kunnen zóóó lekker kletsen) gaan samenwerken, dan is dat naar mijn mening vrijwel altijd een mismatch en een bron van frustratie en irritatie. Want je bent de basis van samenwerking te veel uit het oog verloren. Fijn dat je lekker kunt kletsen, maar dat kun je ook op het terras en dan lekker samen over de business kletsen, zonder samen te werken. 

Ook als een ander heel erg aan je trekt om met hem of haar te gaan samenwerken en je trapt daar in, of beter, je vergeet op de rem te trappen, dan is ook zo’n “samenwerking” vrijwel altijd gedoemd te mislukken. 

💡 Blijf kritisch op jezelf en stel jezelf dus de vraag: “Waarom wil IK samenwerken?” En voldoet het aan de definitie van samenwerking?

Met Wie samenwerken?

Als je op basis van je behoeftes vindt dat je beter kunt gaan samenwerken, dan is de vraag met wie en waarom. 

Deze vragen zijn afhankelijk van je behoeftes. Als je behoeftes liggen op de sfeer van specifieke producten en of diensten, dan zoek je partijen die daaraan kunnen voldoen. Misschien heb je zelf al ervaring met die producten en of diensten. Dat maakt het een stuk eenvoudiger. Maar als je die ervaring niet hebt, dan adviseer ik voordat je echt serieuze samenwerkingen aangaat , de relatie eerst uittest en beoordeelt op criteria die jij belangrijk vindt. 

Sommigen vinden een leverancier helemaal geen samenwerking. Ik deel die mening niet. Stel je hebt een leverancier van onderdelen van jouw eindproduct of ze leveren een specifieke dienst die jij gebruikt in jouw aanbod naar jouw klanten. Dan zeggen sommigen dat dat slechts een leverancier is. Maar als die “leveranciers” een wezenlijk of cruciaal onderdeel van jou propositie vertegenwoordigen dan wordt de kwaliteit (in de ruime zin van het woord) toegerekend aan jou. Jij bent als het ware verantwoordelijk;ijk voor datgene wat die “leverancier” aan jou levert. Als je dan goede afspraken maakt hoe je met elkaar (samen)werkt, dan krijg je steeds meer vertrouwen waarvoor je je nek durft uit te steken naar jouw klanten. De leverancier wordt eigenlijk een samenwerkingspartner. Misschien niet direct, maar kan het dus wel worden. 

Nogmaals, dat ligt er aan wat die andere partij voor je betekent in jouw aanbod aan de klant. Het ligt ook aan of van beide kanten beoordeeld je elkaar min of meer nodig hebt.

Karakters

Als jouw behoeftes liggen op eigen “tekortkomingen” en je wordt samen sterker naar klanten, dan kan de relatie heel stevig worden. 

Belangrijk is dat je weet waarom je juist met díe persoon wilt samenwerken. Veelal wordt gekeken naar datgene wat jij mist en wat die ander kan aanvullen. De inhoudelijke kant zeg maar. Heel goed natuurlijk, maar er is echt meer. 

Want in samenwerkingen gaat het ook om karakters en vaardigheden. Kun je wel met die persoon als persoon samenwerken? Ja? Hoe weet je dat dan?

Mijn ervaring is dat daar juist weinig aandacht aan besteed wordt. Zeg eens eerlijk, kijk je echt naar elkaars karakter? Weet je echt wanneer iemand boos wordt? En hoe uit zich dat dan? Deuren slaan, wegbewegen, stilhouden, roddelen, schreeuwen? ….. 

Helaas heb ik diverse kleren als mediator een samenwerking moeten ontbinden, juist vanwege karakterverschillen, terwijl  op papier er een ideale samenwerking was op basis van kwaliteiten.

Zelfs als karakters verschillen, wat bijna altijd zo is (…), dan hoeft dat geen enkel probleem te zijn. Als je elkaars verschillen maar herkent, erkent en respecteert! Mijn advies: ga serieus tijd daaraan besteden door dat echt bespreekbaar te maken. 

Er zijn heel eenvoudige hulpmiddelen om hier aandacht aan te besteden. Bespreek eens een competentietest van elkaar met elkaar (van www.123test.nl). Dat levert je veel inzichten op wie wat kan en wie wat het beste kan doen in een samenwerking. En dan bedoel ik niet de inhoudelijke kwaliteiten, zoals de timmerman en de metselaar. Maar denk dan aan gewenste activiteiten als personeelaangelegenheden, administratie, inkoop, sales, marketing, onderhandelen, etc …..

Als je tot de conclusie komt dat je op basis van je karakter niet goed kunt samenwerken, doe dat dan ook niet!

Welke vorm?

Samenwerken kan in vele vormen voorkomen. Ik noemde enkele vormen: collega’s, leverancier-afnemer, contractueel per project, joint-venture, vof, maatschap, aandeelhouders, los verband, impliciete samenwerking, etc.

Welke vorm is nu het meeste geschikt? Dat hangt sterk af van waarom je samenwerkt. Is het slechts één project, of is het de bedoeling dat je samen een bedrijf gaat vormen, of wil je toch enige “onafhankelijkheid” van elkaar?

Als je slechts een project gaat uitvoeren, dan is een contractuele samenwerking misschien wel het beste. Al is het wel afhankelijk van het soort project. Misschien is het zo risicovol en is er veel geld mee gemoeid dat de oprichting van een gezamenlijke rechtsvorm (een B.V. of S.L.) juist heel erg zinvol is.

Als je echt samen een succesvol bedrijf wilt oprichten, dan ga je vooral kijken naar de rechtsvormen die daarbij horen. Dan kom je al snel uit bij een vennootschap onder firma of een BV-structuur. En als je dat op IBiza doet dan wordt een S.L-structuur (BV) of een Sociedad Civil (vof).

Gecompliceerder wordt het wanneer een van de partners in Nederland zit en de andere partner in Spanje (Ibiza). Welke vorm kies je dan? Dat is sterk afhankelijk van  het doel en belangrijk natuurlijk, waar de (hoofd-)vestiging zit; in NL of Spanje. Ook of je een echte juridische entiteit wil (b>v of S.L.) of een vof/S.C.

💡 Naast de juridische vorm adviseer ik altijd een document waarin ieders bevoegdheden en verantwoordelijkheden staan vermeld. Wie doet wat en wanneer en waarom. Ook hoe je met elkaar om gaat en wat te doen ingeval van conflicten. Als je hierover vooraf goed nadenkt, voorkom je een heleboel leed achteraf.

Tot slot

Samenwerken, je zou bijna zeggen Als je dit helemaal gelezen hebt: “Laat maar…”. Maar dat zou ik nu juist niet doen. Kom op! Vele samenwerkingen zijn succesvol, soms bij toeval, maar vaker goed doordacht. En samen werken aan samenwerken levert meer op.

Wonen op Ibiza en werken in NL; en nu?

Wonen op Ibiza en werken in NL; en nu?

Deel 1: betaald krijgen uit NL.

Deze vraag krijg ik regelmatig. Je woont op IBiza, maar je werkt nog in NL. Met wonen bedoel ik dat je daadwerkelijk echt woont en ingeschreven staat als residencia in IBiza en dus uitgeschreven bent uit NL. Over wonen en residencia heb ik al vaker wat geschreven. Klik hier.

Hoe moet je je dat trouwens voorstellen? Nou niet zo heel moeilijk. Je woont op een fantastische locatie op IBiza en je pendelt regelmatig naar NL om daar te werken, klanten te spreken, acquisitie te doen en je krijgt je inkomen vanuit NL. Het kan ook zijn dat je een eigen bedrijf hebt in NL en je wordt betaald door je eigen bedrijf uit NL. 

Je bent bijvoorbeeld de directeur-(groot) aandeelhouder van dat bedrijf en je stuurt op afstand en regelmatig ben je in NL om te managen en andere zaken te doen die met je bedrijf te maken hebben (familie bezoeken en zo … 😉).

Hoe werkt dat dan met de belastingen?

Normaal gesproken ben je belastingplichtig in het land waar je woont. In dit geval dus Spanje. Je moet je aangifte doen bij la Agencia Tributaria (La Hacienda). 

Maar ja, jouw inkomen komt uit Nederland dus de Nederlandse fiscus zal ook niet ongemoeid laten. Tja, het is weer zo ver. Nederland mag ook belasting heffen over inkomen dat in Nederland verdiend wordt, zoals Het loon van de werknemer, het loon van de bestuurder en ook winst uit onderneming.

Nou dat is niet wat je wilt; én Nederland én Spanje. Daar hebben we een verdrag voor ter voorkoming van dubbele belasting. Gelukkig. Je betaalt maar één keer belasting.

Maar als je verder gaat denken, zit er toch nog iets onrechtvaardigs in. Want je mag dan wel alle belasting over je inkomen in Nederland betalen en dus niet in Spanje, maar je aftrekposten en andere fiscale faciliteiten krijg je niet in Spanje, want je hebt daar namelijk geen belastbaar inkomen. Dus dat klopt niet helemaal of voelt ten minste niet helemaal goed. Hoe zit dat dan?

Aftrekposten

Zoals gezegd betaal je belasting in Nederland. Nu heeft het Europese Hof al eerder hier uitspraken gedaan dat het land waar je je inkomen verdient én daarover belasting betaalt ook de faciliteiten moet verlenen die in dat land gelden. 

Nederland verleent daarom aan personen die meer dan 90% van hun inkomen uit Nederland verdienen en in NL belastingplichtig zijn alle faciliteiten als iemand die in Nederland zijn belasting betaalt. Denk aan de heffingskortingen, maar ook de aftrekposten. De belangrijkste is bijvoorbeeld de hypotheekrente. Ook daarvoor kun je dan in aanmerking komen.

Hoe regel je die zaken?

Als je voldoet aan die regels dan krijg je dat allemaal niet automatisch voor elkaar. Je moet zelf actie ondernemen. Of een ander dat voor je laten doen. Je wordt namelijk “kwalificerend buitenlands belastingplichtige“. 

Om daarvoor in aanmerking te komen moet je een formulier van de belastingdienst downloaden en in laten vullen door de Spaanse belastingdienst. Zie bijgaande link voor het formulier.

https://download.belastingdienst.nl/belastingdienst/docs/inkomverkl_kwalifi_buitl_belastpl_ib0591z81fol.pdf

https://download.belastingdienst.nl/belastingdienst/docs/toel_inkomensverkl_kwali_buit_belastingpl_ib0591t81pl.pdf

Zie bijgaande link voor het formulier 2018 in het Spaans en de Spaanse toelichting. Trouwens ook goed om je Spaans nog eens te oefenen (😄)

https://download.belastingdienst.nl/belastingdienst/docs/inkomverkl_kwalifi_buitl_belastpl_ib0591z81folspa.pdf

https://download.belastingdienst.nl/belastingdienst/docs/toel_inkverkl_kwali_buit_belastingpl_ib0591t81plspa.pdf

Als je de ingevulde en ondertekende formulieren terug hebt, dan stuur je ze op naar:

Belastingdienst/kantoor Buitenland
Postbus 2577
6401 DB Heerlen
Nederland

Daarna wordt je behandeld alsof je normaal belastingplichtig bent in NL. 

Let op! Deze regeling geldt per persoon. Dus als je een partner hebt dan moet elke partner voldoen aan die bepalingen! Dus voor elke fiscale partner vul je die formulieren in als die aan de bepalingen voldoet.

En als je niet je hele inkomen uit NL hebt?

Maar stel nu dat je niet nagenoeg je hele inkomen (= >90%) uit Nederland krijgt en niet voldoet aan die regels; wat dan? Krijg je dan helemaal geen fiscale faciliteiten meer?

Nou dat is een geval apart en nogal ingewikkeld. Ook daarover heeft het Europese Hof een uitspraak gedaan van iemand die 60% van zijn inkomen uit Nederland kreeg en 40% uit Zwitserland en in Spanje woonde. Voor de echt geïnteresseerden onder jullie, het arrest is te vinden onder nummer HvJ EU 9 februari 2017, zaak C-283/15, ECLI:EU:C:2017:102.

Het Europese Hof zei dat het EU land (Nederland dus) voor 60% de fiscale faciliteiten moest verlenen. Dus niet die >90% regel, maar echt naar rato van de inkomens uit die landen. Dat was nogal baanbrekend en maakt het er niet gemakkelijker op allemaal.

Advies

Als je je enigszins herkent in deze materie, als je het artikel al uitgelezen hebt (😳), ga dan alsjeblieft naar iemand die je bij dit soort zaken adviseert. Ga in geen geval zelf lopen DHZ’en (“doe het zelven” of maar wat aanklooien…). Want internationaal fiscaal recht is ingewikkeld en kan zo maar wijzigen als de omstandigheden een beetje veranderen. En de gevolgen zijn dus groot (lees kost je heel veel geld en gezeur…)

Én geen geval is gelijk.

Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker ook niet …. Sorry (Lo siento).

Mag ik een postadres hebben als ik op IBiza woon?

Mag ik een postadres hebben als ik op IBiza woon?

“Hier woon ik, het is niet groot, maar wel gezellig…”

Dit zou een heel erg korte blog kunnen worden: “Ja!”.

Zo dat was het dan … Of toch niet? Dat is natuurlijk de vraag. Want achter elke vraag schuilt vrijwel altijd een bedoeling, een belang, een situatie, die je niet een twee drie aan de hand van de vraag kan afleiden. Ik neem je gewoon even mee aan de hand van wat situaties.

  • 1] Ik woon echt op IBiza en wil een postadres in Nederland. Kan dat?

Echt op IBiza wonen betekent dat je resident bent (voor Spaanse begrippen meer dan 183 dagen in Spanje woont). Wonen betekent niet alleen dat je een huis hebt, gehuurd of eigendom, maar dat de omstandigheden zodanig zijn dat je centrum van sociale leven op IBiza is. Ik heb daar al eens een blog over geschreven. Klik daarvoor hier.

Voor je zaak of je privézaken wil je ook een postadres in Nederland. Dan huur je bijvoorbeeld een postbus. Geen probleem. Je geeft aan iedereen waarvan je dat wilt je postadres door. 

  • 2] Ik woon niet in/op IBIza, maar wil een postadres in Nederland. Kan dat?

Als je niet officieel in/op IBIza woont, maar bijvoorbeeld in Nederland, dan mag je uiteraard ook een postadres hebben in Nederland. Je huurt gewoon dus een postbus. Maar ook een adres van familie of vrienden als postadres is geen probleem. Dat gebeurt zo vaak.

  • 3] Ik woon niet officieel in/op IBiza, maar eigenlijk in Nederland en heb een postadres nodig. Kan dat?

Als je vaak op IBiza bent en je valt officieel onder de regels van wonen op IBiza, maar dat wil je om een of andere reden niet, dan heb je in beginsel een probleem. Je wilt eigenlijk dus eigenlijk dat je nog in Nederland woont. Maar ja, als je daar geen huis en of verblijfplaats (meer) hebt, dan lijkt een postadres de oplossing. Maar voor de belastingdienst in Nederland telt een postbus niet als woonadres. Je moet een woonadres hebben in Nederland, waar je officieel woont. Vaak hoor ik dat het postadres dan een familielid is of een van de vrienden. Los van het feit dat je wat “creatief” met de regels omgaat (dat mag dus eigenlijk niet), zou ik ook eens goed kijken wat voor een gevolg het heeft voor de persoon bij wie je “inwoont”. Zijn jullie niet ineens fiscaal partner, terwijl je dat helemaal niet wilt?

Ook als je wel een huis of appartement in Nederland bezit maar je in werkelijkheid op IBiza woont, dan mag formeel jouw appartement of huis niet je postadres zijn.

Zo zie je dat aan de hand van deze drie standaardsituaties deze ogenschijnlijk simpele vraag niet simpel met Ja of Nee moet beantwoorden, maar eerst de feiten en omstandigheden en de bedoelingen duidelijk moet hebben. Ja, en daar ben ik dan weer voor om dat helder te krijgen.

Bedrijf overnemen op IBiza?  Kijk goed wat en waarom je koopt!

Bedrijf overnemen op IBiza? Kijk goed wat en waarom je koopt!

IBiza trekt uiteraard veel toeristen. En toeristen zitten in een bepaalde mood. Niet zelden dat een toerist nippend aan een gin-tonic het wilde idee krijgt een barretje of andere bedrijfje te beginnen op IBiza. De zomervibes, zon en playa nemen met jou een loopje en je rationele zintuigen slaan op hol.

In de meeste gevallen is die droom al lang vervlogen na het bestellen van nog een gin-tonic of na een verkoelende duik in de zee. Maar van een enkeling zal ook die droom ook na het inchecken op aeropuerto de IBiza op weg naar huis niet zijn vervaagd. 

Je besluit om een bedrijf over te nemen. Dat lijkt namelijk het makkelijkst, want er zit al wat op IBiza en je hoeft zelf geen marktonderzoek meer te doen. Succes verzekerd, toch?!

Oké, je besluit staat vast en je wil een bedrijf gaan kopen. Wat doe je? Ga je zelf op zoek naar te koop staande bedrijven, laat je dat doen zodat je zelf (in eerste instantie) buiten schot blijft, struin je internet af naar te koop staande bedrijven? 

En daarna, je ziet een interessante kans; wat gebeurt er dan?

Ik adviseer je altijd een adviseur in de arm te nemen die je begeleidt bij dat proces. Voor je weet stap je namelijk in een avontuur dat niet is wat het leek.

Iets gevonden ter overname?

Je hebt iets gevonden (een leuk detailhandelzaakje of horeca) bijvoorbeeld en je denkt, ja dat wil ik. Je legt de contacten en gaat een eerste gesprek aan. Je krijgt direct een contract (een NDA = non disclosure agreemant) onder je neus. Dat is een geheimhoudingsverklaring met boetebeding.

Tjezus, wat zakelijk, denk je. Ja natuurlijk! Je koop namelijk geen flesje wijn, maar een complete onderneming met vertrouwelijke gegevens van de eigenaar. Na het tekenen van de NDA krijg je de beschikking over diverse bedrijfsgegevens, jaarstukken, Verlies & Winstrekening, etc. Samen met je adviseur ga je nu echt kijken of de buitenkans inderdaad nog steeds een buitenkans is. Wat doe je met al die gegevens?

Onderzoeksfase

Tezamen met je adviseur ga je kijken hoe de ontwikkeling van het bedrijf was in de afgelopen drie tot vijf jaar; of er geen lijken in de kast zitten, wat de bezittingen waard zijn, geen claims in de lucht, hoe het personeel is dat je overneemt, of de vergunningen in orde zijn, etc., etc. Met een fraai woord noemen we dit een due diligence (een boekenonderzoek). Als je het goed doet doe je dan niet alleen op de financiële waarden , maar ook op alles wat niet financieel is.

Verder zou ik ook eens gaan kijken hoe het bedrijf in de praktijk draait, wat de ligging is, wat er in de buurt gebeurt (aanstaande bouwactiviteiten, parkeersituatie als dat nodig is, etc.). Een beetje gevoel krijgen. Ook zou ik een inschatting maken of er groeipotentieel zit in het bedrijf en zo ja, hoe dan en tegen welke inspanningen.

En jijzelf? Heb je naar jezelf gekeken of jij daadwerkelijk dé persoon bent die dat bedrijf gaat leiden en runnen? Heb je alle benodigde vaardigheden? Ben je ondernemend genoeg? Vergeet dit aspect niet in je beeldvorming!

Richtprijs bepalen

Nog steeds enthousiast? Mooi. Samen met je adviseur ga je nu kijken wat je er voor over hebt. Wat is het bedrijf waard? Dat is een lastige. Want dat is van vele factoren afhankelijk. Ligt volledig aan het soort bedrijf dat je overneemt. Uiteraard zul je de bezittingen moeten overnemen en misschien ook wel de schulden. Dat si relatief simpel te bepalen. Maar als er een aardige winst zit in het bedrijf, dan zal de eigenaar vaak en vergoeding willen hebben voor de toekomstige winst. Dan hebben we het over goodwill. Hoeveel die bedraagt? Dat is bijna echt koffiedik kijken en vaak kwestie van onderhandelen. Er zijn diverse methodes voor om een richting te geven van de waarde. Soms neem je een aantal keer de (gewogen) winst, soms 1 of 2 keer de omzet, soms de contante waarde van de toekomstige kasstroom. Kortom, dit is echt voer voor de adviseur. Jij hoeft alleen maar aan te geven wat je er werkelijk voor over hebt. (Gevoelsmatig)

Precontractuele fase

Je geeft aan aan de de eigenaar dat je geïnteresseerd bent om de onderhandelingen te starten. De eigenaar zou op dat moment kunnen stellen dat die enige mate van zekerheid wenst dat jij daadwerkelijk serieus genoeg bent. Soms wordt er een intentieverklaring (promesse de venta) getekend al dan niet met deposito of fianza (aanbetaling c.q. Borg). Hiermee zouden beide partijen kunnen laten zien dat het geen vrijblijvende exercitie is. Ik zou wel voorzichtig zijn met een aanbetaling op dat moment. Want onder welke voorwaarden doe je dat en krijg je die terug als de onderhandelingen toch niet tot koop- en verkoop leiden? Dus let op wat je doet. 

Volgende fase; contractuele fase

Je komt tot overeenstemming voert de prijs en de hoofdvoorwaarden. Alleen wat details moet je nog invullen. Vergeet niet dat je op detailniveau nog steeds kunt breken. Dat wil je niet, maar niet zelfden gebeurt dat wel. Wat een detail is voor de een is voor de ander een breekpunt. 

Ook daar weer is de adviseur belangrijk. Die moet kijken waar het nog op kan breken.

Uiteindelijk moet er een contract opgesteld worden van de afspraken die in hoofdlijnen en uiteindelijk in detail afgesproken zijn. Je komt bijvoorbeeld overeen dat jent het bedrijf over drie maanden overneemt. Dan kun je een contract sluiten onder opschortende voorwaarden, onder ontbindende voorwaarden of zonder nadere voorwaarden.

Stel bijvoorbeeld dat je nog een financiering moet regelen, of vergunningen over moet zetten of regelen of wat dan ook, dan zul je de zekerheid willen hebben dat dat ook gebeurt. Overigens wil de verkoper die zekerheid ook. Ook over dat soort voorwaarden (opschortend en of ontbindend) wordt soms weer onderhandeld.

Contract gesloten

Jullie zijn er uit en alle voorwaarden zijn vastgesteld. Dus het contract kan getekend worden. Nu is het zaak om alle zaken te regelen om de eventuele ontbindende voorwaarden niet in te laten gaan (financiering, vergunning, etc.)

Eindelijk is het zo ver en het is echt definitief. Dan komt nog en belangrijke stap, namelijk wachten op het moment van daadwerkelijk overdracht. Je hoopt nog steeds dat je het bedrijf overneemt in de staat van het moment dat je het kocht. Je wilt namelijk niet dat na het zetten van de handtekening diverse zaken kapot gaan, klanten zijn weggelopen, ineens boetes opgelegd zijn maar pas veel later binnenkomen, etc. Ook daarover kun je iets afspreken. (En ook dat zou ik dus doen.)

Als er personeel is, dan moet je ook een moment kiezen dat je het tegen het personeel, al dan niet tezamen met de verkoper (ik zou dat altijd samen doen), gaat vertellen van de overname. Dat is zeer belangrijk. Je wilt namelijk niet dat het personeel meteen gillend wegloopt en dat jij er ineens helemaal alleen voor staat. Dat is niet alleen funest voor de continuïteit, maar de slechte PR levert imago schade op voor het voortbestaan van jouw verse aankoop! Echt, dit wordt te vaak onderschat. Geef dan ook wat je van plan bent met het bedrijf en met het personeel. Ga praten met elk personeelslid (tenzij het er tientallen zijn, maar dan praat je over een ander proces).

Daadwerkelijke overname

Dan is het zo ver. Je neemt het over, je krijgt de sleutel, de code van het alarm, de inlogcodes van de website, de inlogcodes van software die gebruikt wordt in het bedrijf, kassasysteem, etc. En daar sta je dan. Eerst genieten en aan de slag. Als je plannen hebt voor groei en expansie, betrek dan eventueel personeelsleden er bij. Maak ze direct belangrijk in dat proces. Uiteindelijk neem jij de beslissingen, maar toch.

Blijf alert en evalueer regelmatig hoe het gaat. 

Uiteindelijk zeg ik: ¡Felicidades! Gefeliciteerd!  ……   (Als je het goed aanpakt voor zowel koper als verkoper!)

Kijk ook op de eerdere blog over overname van horeca. Klik hier.